ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΠΟΥ ΠΑΙΖΑΜΕ ΣΤΟ ΧΩΡΙΟ

                                               

                                               ΑΓΑΛΜΑΤΑΚΙΑ

Τα αγαλματάκια παίζονται από τρία παιδιά και πάνω. Ένα παιδί τα «φυλάει» και κλείνει τα μάτια με την πλάτη γυρισμένη στα άλλα παιδιά. Κρατά κλειστά τα μάτια του και λέει τη φράση: «Αγαλματάκια ακούνητα ,αγέλαστα , μέρα ή νύχτα;» Όσο λέει τη φράση και κρατά κλειστά τα μάτια τα άλλα παιδιά κινούνται. Φωνάζουν «νύχτα», όταν δεν είναι έτοιμα και «μέρα», όταν πάρουν μια συγκεκριμένη πόζα. Τότε  ανοίγει  τα μάτια του το παιδί που τα φυλάει και όλοι πρέπει να μείνουν ακίνητοι. Αν κάποιο παιδί εκείνη τη στιγμή  κινηθεί, τα φυλάει εκείνο.                                                        ΤΟ ΤΖΑΜΙ Το «Τζαμί» παίζεται από τέσσερα παιδιά και πάνω. Τα παιδιά χωρίζονται σε δύο ομάδες. Για να αρχίσουν το παιχνίδι χρειάζονται έξι κεραμίδια ή πλατιές πέτρες και μια μπάλα. Τα κεραμίδια τα βάζουν το ένα πάνω στο άλλο, ώστε να σχηματιστεί ένας πύργος. Η πρώτη ομάδα στέκεται πίσω από τα κεραμίδια. Η δεύτερη ομάδα πηγαίνει εφτά οχτώ μέτρα μπροστά από τα κεραμίδια. Τα παιδιά της δεύτερης ομάδας προσπαθούν με τη μπάλα να ρίξουν τον πύργο με τα κεραμίδια. Κάθε παιδί έχει μία ευκαιρία. Αν κάποιο παιδί ρίξει τα κεραμίδια χτυπώντας τα με τη μπάλα, τότε διασκορπίζονται στο γύρω χώρο οι δυο ομάδες. Η μεν πρώτη ομάδα επιδιώκει να «κάψει» τους παίκτες της δεύτερης χτυπώντας τους με τη μπάλα, η δε δεύτερη προσπαθεί να ξαναβάλει τα κεραμίδια στη θέση τους, έτσι ώστε να ξανασχηματιστεί ο πύργος, δηλαδή το «Τζαμί». Εάν προλάβει η δεύτερη ομάδα και φτιάξει το «Τζαμί» πριν καούν όλοι οι παίκτες της, κερδίζει ένα σετ παιχνιδιού.     Ο παίκτης που θα τοποθετήσει το τελευταίο κεραμίδι του πύργου φωνάζει «Τζαμί» και τελειώνει το σετ. Αν η πρώτη ομάδα κάψει όλους τους παίκτες της δεύτερης πριν προλάβουν να φτιάξουν το «Τζαμί» τότε το παιχνίδι ξαναρχίζει  και  αντιστρέφονται οι ρόλοι. Νικήτρια είναι η ομάδα που θα κερδίσει τα πιο πολλά σετ.                                                     ΚΟΥΤΣΟ Παίζεται από δυο άτομα. Το πρώτο παιδί που αρχίζει, ρίχνει μια στρογγυλή πέτρα στην αρχή του σχεδίου στο πρώτο τετράγωνο( πάτημα). Πρέπει στηριγμένο στο ένα πόδι να σπρώξει μ' αυτό την πέτρα στο δεύτερο πάτημα, μετά στο τρίτο κ.τ.λ., ώστε να φτάσει στο τέλος του σχεδίου. Στη συνέχεια ρίχνει την πέτρα στο δεύτερο τετράγωνο κι μπαίνει με το ένα πόδι στο σχέδιο και τετράγωνο-τετράγωνο φτάνει σ' εκείνο που βρίσκεται η πέτρα. Πάλι χτυπώντας την με το πόδι ,με το οποίο πατά στο έδαφος, προσπαθεί τετράγωνο -τετράγωνο να τη βγάλει έξω από το σχέδιο στο τέλος. Αυτή η διαδικασία συνεχίζεται με το τρίτο, το τέταρτο και το πέμπτο τετράγωνο. Δεν πρέπει ούτε η πέτρα ούτε το πόδι να ακουμπήσει στις γραμμές του σχεδίου. Αν ακουμπήσει στη γραμμή βγαίνει από το παιχνίδι και ξεκινά το άλλο παιδί. Επίσης χάνει το παιδί, του οποίου η πέτρα δε θα φτάσει στο τετράγωνο που ήταν η σειρά του. Αν για παράδειγμα έπρεπε να ρίξει την πέτρα του στο 4ο τετράγωνο κι αυτή, όπως την πετάξει, πάει στο 5ο, τότε το παιδί αυτό χάνει και συνεχίζει το άλλο παιδί. Το σχέδιο χαράζεται με κιμωλία ή κεραμίδι και υπάρχουν διάφορες παραλλαγές. Οι πιο συνηθισμένες είναι οι παρακάτω                                                       ΤΑ ΜΗΛΑ     Τα παιδιά χαράζουν δυο γραμμές που απέχουν μεταξύ τους 10-15 μέτρα (ανάλογα με τον αριθμό και την ηλικία των παιχτών). Με  λάχνισμα ορίζονται τα δυο παιδιά που θα στέκουν απέξω, ένα σε κάθε γραμμή· τα υπόλοιπα,  θα κινούνται μέσα στο χώρο που ορίζεται από τις δυο γραμμές. Το ένα από τα δύο παιδιά που είναι έξω ρίχνει την μπάλα προσπαθώντας να χτυπήσει κάποιο από τα παιδιά που είναι μέσα. Αν δε χτυπήσει κανένα, το άλλο παιδί από απέναντι πιάνει την μπάλα και γρήγορα, πριν προλάβουν ν' απομακρυνθούν οι παίχτες, τη ρίχνει πάνω τους. Καθώς οι παίχτες που είναι μέσα προσπαθούν ν' αποφύγουν την μπαλιά, απομακρύνονται από το παιδί που τη ρίχνει και μαζεύονται κοντά στο άλλο. Τότε, όμως, το παιδί με την μπάλα, αντί να τη ρίξει πάνω στα παιδιά, είναι πιθανό να τη στείλει κατευθείαν στο αντικρινό του· αυτό, αν την πιάσει αμέσως, μπορεί πολύ εύκολα να βρει στόχο· και μάλιστα να χτυπήσει όχι μόνο ένα παιδί, αλλά και δύο ή περισσότερα, καθώς αυτά έχουν μαζευτεί κοντά του μην προβλέποντας αυτόν το στρατηγικό ελιγμό. Όποιο παιδί χτυπηθεί από τη μπάλα, καίγεται και βγαίνει από το παιχνίδι. Όποιο παιδί πιάσει την μπάλα κερδίζει ένα «μήλο», που ισοδυναμεί με μια «ζωή». Αν ένα παιδί που κατέχει ήδη ένα μήλο χτυπηθεί από την μπάλα, μπορεί να παραμείνει, χάνοντας το μήλο. Γενικά, όσα μήλα έχει ο παίχτης τόσες φορές μπορεί να γλιτώσει. Έχει όμως το δικαίωμα να χαρίσει το μήλο του σε κάποιον συμπαίχτη του. Συνήθως ένα παιδί απομένει μέσα τελευταίο. Τότε  τα δυο παιδιά που είναι απέξω ρίχνουν συνολικά δέκα φορές την μπάλα για να το χτυπήσουν. Αν το πετύχουν, κερδίζουν, αν όχι κερδίζουν όλα τα παιδιά που ήταν μέσα.                                                    ΤΟ ΤΣΙΛΙΚΙ   Το τσιλίκι παιζόταν από μεγάλες παρέες στην γειτονιά ή στην αλάνα. Επιλέγονταν κυρίως ανοιχτοί χώροι, γιατί το ΤΣΙΛΙΚΙ, η μικρή βέργα που έπαιζε τον πρώτο ρόλο, εκτινασσόταν πολύ μακριά και ήταν επικίνδυνη για όλα τα παιδιά αλλά και τους μεγάλους. Για να παιχτεί το παιχνίδι χρειάζονται δύο ξύλινες βέργες, μια μακριά 60 - 70 εκατοστά περίπου (τσιλίκα) και μια μικρή 10 - 20 εκατοστά περίπου (τσιλίκι), που είναι ξυσμένο όπως το μολύβι μας, στις δυο άκρες του.  Όταν μαζευόταν πολλά παιδιά οι δυο αρχηγοί τα «έβγαζαν» κάνοντας βήματα εναλλάξ και λέγοντας σε κάθε βήμα «τσελίκ τσομάκ αυγό», ώσπου κάποιος να πατήσει το πόδι του άλλου και να επιλέξει πρώτος τους συμπαίκτες του. Στη συνέχεια τα παιδιά έβαζαν σημάδι ρίχνοντας πέτρες και όποιος πλησίαζε πιο κοντά στην Τσιλίκα άρχιζε πρώτος. Άλλες φορές τοποθετούσαν την Τσιλίκα κάθετα σε εσοχή του εδάφους και πετούσαν το τσιλίκι από κάποια απόσταση προσπαθώντας να πλησιάσουν την Τσιλίκα. Αυτός ή η ομάδα που πλησίαζε περισσότερο στην Τσιλίκα έπαιζε και πρώτη.                                                                     ΚΑΜΑΡΑ (Σχοινάκι) Στην καμάρα (σχοινάκι) παίζουν όσα παιδιά θέλουν, αλλά όχι πάρα πολλά. Πιθανόν να χωρίζονται και σε δύο ομάδες. Δύο παιδιά βγαίνουν έξω και γυρνάν το σχοινάκι. Τα παιδιά πηδούν ανάλογα και με τον ρυθμό του σχοινιού, ο οποίος πρέπει να είναι σταθερός. Όποιο μπερδευτεί στο σχοινάκι, χάνει, βγαίνει έξω και γυρνάει το σχοινί. Ο άλλος που γυρνούσε, μπαίνει μαζί με τα άλλα παιδιά και έτσι το παιχνίδι συνεχίζεται. Επίσης σχοινάκι παίζεται και ατομικά, όπου η προσπάθεια των παιδιών επικεντρώνεται στο ποιος θα κάνει τα περισσότερα πηδηματάκια.                                     ΤΑ ΣΚΑΜΝΑΚΙΑ Ή ΒΑΡΕΛΑΚΙΑ       Το παιχνίδι παίζεται από 5-8 παιδιά, που σχηματίζουν μια ομάδα. Τα παιδιά στέκονται στην σειρά και ο πρώτος πηγαίνει σε μια απόσταση 2 μέτρων και σκύβει, ακουμπώντας τα χέρια του στα γόνατά του. Ο δεύτερος παίρνει φόρα και ακουμπώντας τα χέρια του στη ράχη του πρώτου πηδάει από πάνω του κι ύστερα στέκει, όπως και ο πρώτος σε μια απόσταση επίσης 2 μέτρων. Ακολουθεί ο τρίτος, που αφού πηδήσει και ακουμπήσει επάνω στον πρώτο, ύστερα πατάει στο ενδιάμεσο διάστημα, παίρνει φόρα και πηδάει επάνω στον δεύτερο κι αφού πατήσει και κάνει 2 βήματα, σκύβει κι αυτός με τη σειρά του. Το παιχνίδι συνεχίζεται ώσπου να πηδήσει κι ο τελευταίος. Οπότε ξαναπηδάει πάλι ο πρώτος αν θέλει.                 Στην παραλλαγή της Θράκης τα παιδιά δε στέκονται με τα χέρια τους ακουμπισμένα στα γόνατά τους, μα πατώντας τα χάμω στη γη. Το πήδημα έτσι είναι πιο εύκολο. Απεναντίας, στην παραλλαγή των Κοτυώρων του Πόντου ανάμεσα στον πρώτο και στον δεύτερο αφήνουν μικρότερη απόσταση, ως ένα με ενάμιση μέτρο. Έτσι εκείνος που πηδάει, δεν μπορεί να πάρει φόρα και το πήδημα γίνεται πιο δύσκολο.                                                            ΔΙΕΛΚΥΣΤΙΝΔΑ Η Διελκυστίνδα είναι παιχνίδι που παιζόταν από αρχαιοτάτους χρόνους  και παίζεται συνήθως με πολλά άτομα. Είναι γνωστή στην καθομιλουμένη ως Διελκυστίδα  Είναι παιχνίδι δύναμης και παραβγαίνουν οι ομάδες στο πια θα κατορθώσει να τραβήξει την άλλη ομάδα μέχρι κάποιο σημείο ή μέχρι να την ρίξει κάτω. Τελευταία ακούγεται ότι γίνεται προσπάθεια να γίνει Ολυμπιακό άθλημα. Παιζόταν  και με δύο άτομα τραβώντας από το χέρι προσπαθώντας να μετακινήσει ο ένας τον άλλο ή να τον ρίξει κάτω.                                                                                                                        ΜΠΙΖ Μαζεύονται τα παιδιά και αποφασίζουν ποιος θα τα «φυλάει». Αυτός λοιπόν  βάζει το αριστερό του χέρι σαν παρωπίδα στο μάτι του και  το δεξί του χέρι κάτω από την αριστερή του μασχάλη (όπως φαίνεται στη φωτογραφία), κρατώντας την παλάμη ανοιχτή προς τα πάνω.      Οι άλλοι παίκτες στέκονται πίσω του και ένας απ' αυτούς του χτυπάει την ανοιχτή παλάμη και ύστερα απομακρύνεται μαζί με τους άλλους. Όλοι χοροπηδούν γύρω του και στριφογυρίζουν το δεξί τους δείκτη φωνάζοντας «Μπιζζζ!», όπως κάνει η μέλισσα. Αυτός που τα φυλάει πρέπει να μαντέψει ποιος τον χτύπησε. Αν τον ανακαλύψει, τότε αυτός παίρνει τη θέση του, αλλιώς τα ξαναφυλάει ο ίδιος.